Gazeta RD
Nga Bardh SPAHIA
Largimi i djeshëm nga detyra nuk mund të mbyllet thjesht me një falenderim protokollar apo me fraza boshe administrative. Kur bëhet fjalë për shëndetësinë publike dhe jetën e qytetarëve, llogaridhënia nuk është opsion, por detyrim kushtetues dhe moral.
Përtej njoftimeve zyrtare, mbeten pezull disa pyetje të drejtpërdrejta publike për ish-ministren e cila vetëm pak kohë më parë deklaronte se po mundohej të kuptonte problematikat e shkaqet e gjendjes së sistemit shëndetësor dhe se “e mundura nuk ishte e pamundur të bëhej e mundur”:
A ishte vendimi i fundit konfirmim i faktit që është e pamundur të ndryshojë dicka në sistemin shëndetësor shqiptar të zhytur në korrupsion, përsa kohë ky korrupsion kontrollohet dhe drejtohet nga vetë kryeministri?
A erdhi kjo dorëheqje (shkarkim) pas përplasjeve mbi vendimin e Edi Ramës për futjen e “operatorit të ri” në tregun shëndetësor si mënyrë për të kontrolluar çdo tender dhe koncensionet që po gëlltisin buxhetin e shtetit?
Cili është roli dhe lidhja e Edi Ramës me konsulentët e huaj (përfshirë shtetasin izraelit Sani Sanilevich të përfolur gjerësisht në korridoret e dikasterit) në vendimmarrjet për investimet strategjike?
Çfarë konkretisht ju kërkoj dhe çfarë nuk ju la të realizonit Edi Rama gjatë mandatit tuaj? Ku ndodhi thyerja e besimit?
Pse u emëruat realisht? Cili ishte misioni apo projekti specifik për të cilin u përzgjodhët në krye të këtij dikasteri. Reforma strukturore apo ruajtja e status-quo-së së tenderëve?
A shërbeu mandati juaj për të neutralizuar apo kontrolluar zërin e shoqërisë civile në sektor, duke shfrytëzuar lidhjet dhe ndikimin e krijuar ndër vite?
A ishit pro apo kundër skemës së përqendrimit të blerjeve në shëndetësi, që kufizon garën dhe favorizon operatorët e paracaktuar?
A keni pasur presione apo kërcënime nga kryeministri Rama dhe paraardhësit tuaj në detyrë për të mos dëshmuar dhe për të mos bashkëpunuar me SPAK-un mbi dosjet e hapura të sterilizimit, check-up-it dhe laboratorëve?
A keni denoncuar ndonjëherë zyrtarisht abuzimet që gjetët në tryezë, apo zgjodhët kompromisin e heshtur deri në ditën e largimit?
Shëndetësia shqiptare nuk mund të trajtohet si departament i transferimit të parave publike në llogari private. Qytetarët meritojnë trajtim dinjitoz dhe transparencë. Heshtja e sotme është bashkëfajësi e nesërme.
Zonja Sala për një mjek nuk ka asgjë më të shenjtë se shëndeti dhe jeta e njeriut, të dalësh sot e tu thuash të vërtetën shqiptarëve që luftojnë për jetën do ishte në një farë mënyre të bësh të “pamundurën të mundur”.
VERITAS VOS LIBERABIT.
