Gazeta RD
Nga Alba KEPI
Një vend nuk humbet kur i vidhet pasuria. Humbet kur i vidhet ideja se mund të jetë ndryshe. Dhe nëse edhe kjo ide dorëzohet, atëherë 2025 nuk është thjesht vit. Është kapitull mbyllës. E më sinqerisht se kêshtu?!
Më në fund gjithçka është në tavolinë: ligji është neutralizuar dhe pushteti funksionon si rrjet grabitjeje. Jo në mënyrë kaotike, por të strukturuar, të koordinuar, të mbrojtur.
Në Shqipëri nuk ka korrupsion rastësor. Ka korrupsion të menaxhuar. Vjedhja nuk ndodh pavarësisht shtetit, ndodh përmes tij. Institucionet nuk dështojnë; ato kryejnë pikërisht funksionin për të cilin janë deformuar: mbrojtjen e atyre që vjedhin.
Skandalet nuk janë aksidente politike, janë pjesë e ciklit. Një aferë shpërthen, konsumohet mediatikisht, relativizohet dhe harrohet. Askush nuk rrëzohet, askush nuk zhduket nga pushteti. Në këtë vend, skandali nuk ndëshkon, përforcon.
Drejtësia nuk është e dobët. Është e kontrolluar. Nuk është e ngadaltë. Është selektive. Godet vetëm kur i jepet leje dhe ndalet sapo prek interesat reale. Ligji zbatohet si presion mbi të pambrojturit dhe si mburojë për të fortët. Kjo nuk është mungesë drejtësie. Është drejtësi e deformuar me qëllim.
Flitet për Europë si alibi. Integrimi përdoret për të fituar kohë, për të qetësuar publikun, për të shtyrë përgjegjësinë. Por Europa nuk është dekor. Është standard. Dhe ky standard nuk ekziston në një vend ku pushteti nuk kontrollohet dhe llogaridhënia është fjalë e huaj.
Problemi nuk është se politikanët gënjejnë. Problemi është se gënjeshtra nuk ka më kosto. Problemi nuk është se vjedhin. Problemi është se nuk fshihen më. Kur pushteti humb nevojën për të simuluar ndershmëri, atëherë sistemi ka kaluar çdo vijë të kuqe.
Një shtet nuk shndërrohet në kleptokraci brenda natës. Ndodh gradualisht, me tolerim, me heshtje, me normalizim. Dhe në vitin 2025, Shqipëria nuk është në rrezik të bëhet e tillë. Është tashmë.
Ky nuk është moment për zhgënjim sentimental. Është moment për qartësi brutale. Ose ky realitet sfidohet, ose konsolidohet. Nuk ka rrugë të tretë. Sepse një shoqëri që pranon grabitjen si rend normal nuk është më viktimë. Është bashkëfajtore.
Në 2025, Shqipëria nuk qeveriset nga politika, por nga marrëveshje të padukshme mes pushtetit, parasë dhe pandëshkueshmërisë. Zgjedhjet nuk prodhojnë ndryshim, prodhojnë riciklim. Skandalet nuk hapin kriza, mbyllin debate. Mediat nuk informojnë, amortizojnë. Heshtja blihet, frika trashëgohet.
Drejtësia është neutralizuar me qëllim. Jo për shkak paaftësie, por për efektivitet. Një drejtësi e lirë do të ishte kërcënim ekzistencial për këtë regjim. Prandaj kontrollohet, vonohet, përdoret në mënyrë selektive. Ligji shërben për disiplinim social, jo për barazi.
2025 nuk do të mbahet mend për atë që bënë ata që sundojnë. Do të mbahet mend për atë që pranoi të mos bënte shoqëria.
Një vend nuk humbet kur i vidhet pasuria. Humbet kur i vidhet ideja se mund të jetë ndryshe. Dhe nëse edhe kjo ide dorëzohet, atëherë 2025 nuk është thjesht vit. Është kapitull mbyllës.
