Gazeta RD
Agim Bajrami
Ca hije gri i’a veshin sytë,
(Se mosha bën të vetën),
Vetveten shkrin për letërsinë,
Por dhe për të vërtetën.
Nga libri i parë, gjer tek i fundit,
Tashmë ështe bërë një mal,
Heronjtë çdo natë i’a prishin gjumin,
Por ajo prapë nuk ndal…
Shpesh herë agimet e gjejnë zgjuar
Mbi vargje dhe mbi fletë,
Ajo ka ende për të shkruar
Ndaj s’mund të rrijë e qetë.
Pak pluhur fshin nga një ballë trimi
T’i japë shkëlqim të ri,
Në këtë kohë kur marrëzitë
i veshin me lavdi.
Atdheu dhe kënga e flamurit
Çdo mal që sheh mbi Vlore,
Nga pena e saj i’u shtohet nuri
Dhe ngjajnë më madheshtor.
Mbaron një këngë, apo roman
Të nisë shpejt një të ri,
Cdo frazë i saj diell shpërndan
Nje botë me dashuri.
Sa herë tentuan ta rrëzonin
Aq herë, në këmbë u çua,
Vranarët flasin veç me diejt
Qofte burrë ky, apo grua.
E gjerë, e thellë, si vetë deti
Që flet me dallgë dhe valë,
Vilhelme s’është veç emër mbreti,
Por dhe një penë, që s’ndal.
