Gazeta RD
Nga Bislim AHMETAJ
Sot është dita e 100-të e protestës qytetare.
Njëqind ditë në jetën e një njeriu janë pak.
Në jetën e një vendi normal, janë vetëm disa numra në kalendar.
Por shqiptarët e dinë mirë çfarë janë “100 ditët e para”.
I kanë dëgjuar në çdo fushatë.
I kanë dëgjuar pas çdo zgjedhjeje.
I kanë dëgjuar si premtime për rend, drejtësi, ekonomi, luftë kundër korrupsionit, goditje të krimit dhe normalizim të jetës së vendit.
Pastaj kanë ardhur 100 ditët.
Dhe kanë kaluar.
Pastaj 100 të tjera.
Dhe të tjera.
Deri sa u bënë 5110 ditë.
Katërmbëdhjetë vjet.
Katërmbëdhjetë vjet me të njëjtën mazhorancë, të njëjtin kryeministër dhe të njëjtën histori premtimesh.
Por këto 100 ditët e fundit janë ndryshe.
Sepse këtë herë nuk janë 100 ditë premtime nga qeveria.
Janë 100 ditë protestë nga qytetarët.
Njëqind ditë që Bulevardi “Dëshmorët e Kombit” dhe rrugët e kryeqytetit nuk kanë heshtur.
Njëqind ditë që qytetarët kanë dalë në rrugë.
Në vapë.
Në temperatura të çmendura.
Përballë policisë.
Përballë arrestimeve.
Përballë gjobave.
Përballë kontrolleve.
Përballë presionit dhe intimidimit.
Disa janë arrestuar dy herë.
Disa tri herë.
Por janë kthyer përsëri.
Sepse kur një qytetar kthehet në protestë pasi është arrestuar, ajo nuk është më thjesht protestë.
Është vendim.
Vendim për të mos pasur më frikë.
Dhe kjo është ajo që ka ndryshuar në këto 100 ditë.
Frika ka humbur terren.
Shpresa ka dalë në rrugë.
Dhe bashkë me të ka dalë Flamuri Kombëtar.
Flamuri që për 100 net ka qenë dëshmitar i një proteste qytetare që nuk është dorëzuar.
Këto 100 ditë nuk janë vetëm një bilanc proteste.
Janë një provë.
Provë se shqiptarët ende mund të bashkohen rreth një qëllimi.
Provë se një pushtet nuk mund ta blejë përgjithmonë heshtjen e një populli.
Provë se Shqipëria nuk është pronë e askujt.
Qëllimi është i qartë:
largimi i kësaj qeverie, një qeveri teknike për një periudhë njëvjeçare dhe zgjedhje të lira e të ndershme.
Asgjë më shumë.
Por edhe asgjë më pak.
Prandaj sonte duhet të jemi aty.
Të gjithë ata që kanë qenë qoftë edhe një natë në këto 100 ditë.
Të gjithë ata që kanë besuar.
Të gjithë ata që janë lodhur.
Të gjithë ata që janë zhgënjyer.
Të gjithë ata që nuk duan t’ua lënë fëmijëve këtë Shqipëri.
Sonte nuk është nata për të pyetur se çfarë mund të bëjë dikush tjetër.
Sonte është nata për të pyetur veten:
Çfarë bëra unë për vendin tim?
Ua kemi borxh atyre që nuk u dorëzuan.
Ia kemi borxh vetes.
Ia kemi borxh Shqipërisë.
Sepse 100 ditë protestë nuk janë pak.
#Janë 100 ditë kur një popull i tha pushtetit:
#Dhe kur një popull e thotë “mjaft” me zë të lartë, pushteti duhet ta dëgjojë.
#Po i vjen fundi.
