Gazeta RD
Futbollisti spanjoll Lucas Pérez ka treguar një histori personale tejet prekëse, që hedh dritë mbi sfidat e tij të jetës që ka përjetuar jashtë fushës së blertë. Në një rrëfim të sinqertë për mediat, ai ka zbuluar se u braktis nga prindërit në fëmijëri dhe u rrit nga gjyshërit.
“Jam rritur me gjyshërit e mi. Prindërit më lanë në një jetimore sepse nuk donin të kujdeseshin për mua,” tha Pérez. “Gjyshërit e zbuluan çfarë kishte ndodhur dhe ishin ata që më morën dhe më rritën.”
Por drama e tij familjare nuk përfundon aty. Pasi arriti sukses në karrierë, përfshirë transferimin në klubin anglez Arsenal, ai thotë se u përball me kërkesa të papritura nga prindërit biologjikë.
“Këtë sezon mora një padi nga babai im, që kërkonte nga unë të paguaja pension jetësor për të,” u shpreh ai. “Ndërsa kur firmosa për Arsenal, nëna më dërgoi një burofax duke më kërkuar para… por ajo nuk ka të drejtë ligjore, pasi nuk figuron në kujdestarinë e përbashkët.”
Historia e Lucas Pérez është një dëshmi e dhimbshme se pas dritave të famës dhe pasurisë mund të fshihet një fëmijëri e shkatërruar, një zemër e plagosur që s’e ka njohur kurrë ngrohtësinë. Sepse plagët më të thella nuk i shkakton fati, por mungesa e dashurisë nga ata që duhej të ishin më pranë.
Sepse ndonjëherë, plagët më të rënda nuk i lë jeta, por mungesa e duarve që duhet të përqafonin. Dhe kur ato duar kthehen vetëm për të kërkuar, e jo për të dhënë, suksesi nuk është më bekim, por një provë tjetër për të mbijetuar.
