Gazeta RD
Nga Beqir SINA
Nëse udhëton drejt veriut të egër të Amerikës, atje ku toka ngrin për muaj të tërë dhe drita e diellit është luks sezonal, zbulon një realitet befasues: shqiptarë që jetojnë e punojnë në Alaskë, larg zhurmës së Nju Jorkut dhe qendrave të mëdha shqiptare në SHBA.
Ata bashkëjetojnë me natyrën e egër, akullin dhe izolimin, por edhe me mundësinë e një jete më të mirë.
Nga Kërçova në Anchorage
Kryeqendra e komunitetit është Anchorage, qyteti më i madh i Alaskës me mbi 290 mijë banorë. Rreth 1200–1300 shqiptarë jetojnë aty, të ardhur kryesisht nga Maqedonia e Veriut (Kërçova, Struga, Dibra, Gostivari), por edhe nga Shqipëria dhe Kosova.
Punojnë në industri nafte, miniera ari, shëndetësi, arsim, ndërtim, transport dhe biznese të vogla. Ka shoferë taksie, pilotë, mjekë, policë, punonjës bankash, pronarë restorantesh dhe punishte makinash.
“Jetojmë mirë”, thonë ata me krenari. E quajnë “Alaska Dream” – ëndrrën që e kanë realizuar në mënyrën e tyre.
“Mirë se vini” në mes të akujve
Shenja më simbolike e pranisë shqiptare në Anchorage gjendet pranë një hoteli luksoz: një skulpturë ari polar me fjalën shqip “Mirë se vjen”, krahas më shumë se 50 gjuhëve të tjera. Një gjest i vogël, por me kuptim të thellë – dëshmi e mikpritjes dhe krenarisë që shqiptarët ruajnë edhe në këtë skaj të largët.
Jessi Musliu, një prej shqiptarëve të hershëm në Alaskë, thotë se kjo frazë pasqyron shpirtin mikpritës të komunitetit, i cili, edhe pse i vogël, mbetet aktiv dhe i lidhur fort me origjinën.
Të shpërndarë në akull…
Përtej Anchorage, shqiptarët gjenden në Fairbanks (20–25 familje), Bethel (10–15 familje), Nome, Gambell dhe Wales – fshat në skajin perëndimor, vetëm disa kilometra larg Rusisë.
Në Bethel, të njohur si taksistë dhe ndërtues, një shqiptar nga Korça është bërë i famshëm për ndërtimin e shtëpive mbi moçal ose shtresa të ngrira.
Po aty veçohet Bilal Selmani, taksisti që punon që nga viti 1977 dhe njihet nga vendasit si “Lincolni”.
Në Nome jetojnë rreth katër familje nga Tirana, të punësuara në administratën lokale. Në Wales, vendbanim indigjen buzë Ngushticës së Beringut, disa shqiptarë kanë zgjedhur jetën në ekstrem, ku ndërtesat janë të përbashkëta dhe furnizimet vijnë vetëm me avion.
Harresë nga shteti amë
Mungon çdo kujdes institucional nga Shqipëria dhe Kosova. Shqiptarët e Alaskës organizohen sipas lidhjeve krahinore dhe familjare, por asnjë përfaqësues shtetëror nuk ka shfaqur interes.
“Askush s’ka ardhur të na pyesë kush jemi, sa jemi dhe çfarë bëjmë”, thotë një prej tyre.
Megjithatë, mes tyre nuk ndihen të harruar. Festojnë Ditën e Flamurit dhe Ditën e Pavarësisë së Kosovës, organizojnë dasma, diplomime dhe iftare.
Ka përpjekje për të krijuar një shoqatë shqiptare në Alaskë, që do t’i lidhte më fort edhe me komunitetet e mëdha në SHBA.
Jetë mes dimrit të bardhë dhe verës së gjelbër
Dimrat janë të gjatë e të ftohtë, verërat të bukura, të gjelbëruara dhe të pasura me natyrë të paprekur. Shqiptarët e Alaskës e kanë pranuar këtë realitet, duke ruajtur identitetin dhe duke u integruar plotësisht në shoqërinë amerikane.
Në “fund të botës” ata nuk i kanë humbur rrënjët. I kanë mbjellë sërish në borë dhe në akull.
Video/Alaska : https://youtu.be/tOFJchx3WBg?is=gulvtM7y3bS2DiZy
