Gazeta RD
Nga Eralba KRESHPA
– Anëtare e Kryesisë së Partisë Demokratike Dega Vlorë –
Nga mënyra se si ndërtohet dhe shitet imazhi publik i pushtetit, shpesh mund të kuptosh më shumë sesa nga vetë vendimet që ai merr. Në rastin e Kryeministrit Edi Rama, kemi të bëjmë me një strategji të mirëorganizuar marketingu që e paraqet atë si një lider modern, mbështetës të grave dhe barazisë gjinore. Një kabinet me përfaqësim të lartë femëror përdoret si kartë vizite përballë ndërkombëtarëve, si dëshmi e një Shqipërie progresiste. Por pas kësaj fasade të kuruar, lind një pyetje thelbësore: a përkthehet kjo në fuqizim real?
Në praktikë, duket se kemi të bëjmë më shumë me një përdorim simbolik të figurës së gruas sesa me një përfshirje të saj në vendimmarrje të mirëfilltë. Përzgjedhja e grave në poste të larta shpesh nuk reflekton peshë politike apo pavarësi mendimi, por përputhshmëri me një model të caktuar lojaliteti. Në një strukturë ku kontrolli mbetet i centralizuar, hapësira për mendim kritik dhe kundërshti reale ngushtohet ndjeshëm.
Kjo krijon një perceptim problematik: gratë në politikë nuk promovohen për zërin e tyre, por për aftësinë për të mos e sfiduar pushtetin. Një qasje e tillë jo vetëm që dëmton vetë gratë që janë pjesë e sistemit, por edhe mesazhin që i jepet shoqërisë—se suksesi në politikë lidhet më shumë me bindjen sesa me integritetin.
Në këtë kontekst, përdorimi i figurës së grave si një “mburojë morale” përballë kritikave apo skandaleve është një tjetër aspekt që meriton vëmendje. Kur pushteti vihet nën presion, ekspozimi publik i ministreve apo zyrtareve femra mund të shërbejë si një përpjekje për të zbutur perceptimin publik, duke zhvendosur fokusin nga thelbi i problemeve.
Shqipëria ka nevojë për një tjetër model përfaqësimi. Jo thjesht për numra në statistika, por për gra me autoritet, me zë dhe me aftësinë për të kundërshtuar kur është e nevojshme. Fuqizimi i vërtetë nuk matet me përqindje, por me ndikimin real në vendimmarrje dhe me guximin për të mbrojtur parimet.
Sepse në fund, një shoqëri demokratike nuk ndërtohet mbi imazhe të kuruara, por mbi individë që nuk i nënshtrohen frikës—pavarësisht nëse janë burra apo gra.
