Gazeta RD
Nga Luçiano BOÇI
Kërkesa e qytetarëve të Divjakës për të qenë Bashki më vete është e drejtë dhe me argumenta bindës.
Shkrirja e Bashkisë Divjakë brenda Lushnjes nuk është thjesht një ndryshim hartash.
Është një ndryshim që prek identitetin e një komuniteti, ekonominë e një territori dhe administrimin e një pasurie kombëtare.
Së pari, Divjaka nuk është periferi e Lushnjes, por një territor me identitet të veçantë
Divjaka ka qendër urbane funksionale, komunitet të konsoliduar dhe profil zhvillimor të qartë.
Shkrirja në Lushnje do ta kthente Divjakën në një zonë periferike, duke i hequr statusin e vetëqeverisjes.
Kjo bie ndesh me parimin themelor të decentralizimit sipas të cilit qeverisja duhet të jetë afër qytetarit, jo larg tij.
Së dyti, parku kombëtar Divjakë–Karavasta nuk mund të administrohet si “zonë anësore” e Lushnjes
Ky park është një nga pasuritë më të rëndësishme ekologjike të Shqipërisë.
Menaxhimi i tij kërkon fokus, kapacitete dhe përgjegjësi të drejtpërdrejtë.
Nëse Divjaka shkrihet në Lushnje parku rrezikon të humbasë vëmendjen institucionale, duke ia dorëzuar territorin e saj ndërtimeve pa kriter, turizmi natyror humbet prioritetin, biodiversiteti mbetet pa mbrojtjen e nevojshme.
Divjaka si bashki më vete garanton administrim të dedikuar për këtë aset kombëtar.
Së treti, ekonomia e Divjakës është e ndryshme nga ajo e Lushnjes dhe nuk duhet të zhduket brenda saj.
Lushnja ka profil bujqësor klasik.
Divjaka ka një ekonomi të kombinuar me një bujqësi intensive, peshkim dhe akuakulturë, turizëm natyror dhe bregdetar.
Në një bashki të madhe, prioritetet e Lushnjes do të dominojnë buxhetin.
Divjaka rrezikon të humbasë politikat e dedikuara për sektorët e saj unikë.
Së katërti, qeverisja e centralizuar në Lushnje ul cilësinë e shërbimeve për qytetarët e Divjakës
Shërbimet publike nuk mund të ofrohen me cilësi kur administrata është më shumë km larg.
Centralizimi sjell vonesa, mungesë eficience, distancë fizike dhe institucionale.
Divjaka ka nevojë për administratë lokale që i përgjigjet drejtpërdrejt qytetarëve të saj.
Së pesti, përfaqësimi politik i Divjakës zbehet brenda Bashkisë Lushnje
Në një bashki të madhe, Divjaka do të jetë minoritet numerik.
Këshilli bashkiak do të dominohet nga Lushnja.
Prioritetet e Divjakës nuk do të pasqyrohen në buxhet.
Vendimmarrja nuk do të reflektojë interesat e komunitetit të Divjakës.
Kjo cenon parimin e përfaqësimit të drejtë.
Së gjashti, shpopullimi rritet kur investimet dhe shërbimet centralizohen.
Kur qeverisja largohet nga territori, njerëzit largohen nga territori.
Shkrirja në Lushnje rrezikon të përshpejtojë shpopullimin e Divjakës, sepse investimet orientohen drejt qendrës së Lushnjes, turizmi dhe peshkimi humbasin mbështetjen, të rinjtë humbin perspektivën lokale.
Divjaka si bashki më vete mund të ndërtojë strategji zhvillimi të orientuara drejt territorit.
Për këto arsye shkrirja e Divjakës në Bashkinë Lushnje nuk është reformë territoriale, është deformim territorial.
Është një vendim që cenon identitetin e komunitetit, ekonominë e territorit, administrimin e Parkut Kombëtar, cilësinë e shërbimeve, përfaqësimin politik dhe zhvillimin e qëndrueshëm.
Divjaka duhet të mbetet bashki më vete, sepse vetëm kështu garanton qeverisje efektive, zhvillim të drejtë dhe mbrojtje të pasurive kombëtare.
