Monologo-mania e EdiMARRËS-modeli i politikanit Castro, Chavez, Gaddaf!

Hamleti i William Shakespeare pyet: “To be, or not to be…”, në një nga monologët më të famshëm të historisë së letërsisë.

Personazhet e Samuel Beckett-it, sidomos te Krapp’s Last Tape dhe Not I, flasin ngadalë, në mënyrë të fragmentuar e sfiduese për spektatorin.

Jean-Baptiste Clamence te Rënia e Albert Camus-it e shndërron pothuajse të gjithë romanin në një rrëfim filozofik.

Ndërsa monologu absurd i Lucky-t te Duke pritur Godonë mbetet një nga pjesët më të vështira për t’u ndjekur në teatër.

Por, ndryshe nga letërsia, ku monologu ka një funksion artistik, në politikë ai është shpesh ushtrimi më i lodhshëm i pushtetit.

Është pak a shumë ai fjalim që zgjat më shumë se vetë problemi që pretendon të zgjidhë.

Fillon me një pyetje të thjeshtë dhe, pas një ore, askush nuk e mban mend pyetjen.

Vazhdon me një zinxhir justifikimesh ku fajin e kanë paraardhësit, opozita, media, moti ose “rrethanat”.

Gazetarët bëjnë pyetje, politikani reciton monologun e përgatitur dhe largohet pa dhënë asnjë përgjigje konkrete.

Pastaj vjen monologu me statistika: dhjetëra shifra, përqindje e tabela të lexuara pa kontekst, derisa publiku humbet fillin.

Më pas monologu elektoral: premtime të pafundme, superlativa dhe slogane, por shumë pak shpjegime se si do të realizohen.

Monologu më i mërzitshëm në politikë është ai që nis me fjalinë: “Do të jem shumë i shkurtër…”, dhe përfundon vetëm kur kameramanit i mbaron bateria ose kur auditorin e ka zënë gjumi.

Historia njeh shumë politikanë të famshëm për këtë ves.

Fidel Castro mbajti një fjalim rreth 7 orë e 10 minuta.

Hugo Chávez e shndërroi emisionin Aló Presidente në maratona televizive 5 deri në 8 orëshe.

Muammar Gaddafi njihej për fjalime të gjata e të çrregullta, ndërsa Nikita Hrushovi për devijimet e pafundme nga tema.

Edhe në politikën bashkëkohore, Recep Tayyip Erdoğan, Donald Trump dhe Narendra Modi janë komentuar shpesh për prirjen ndaj fjalimeve të gjata.

Kur vjen puna te politika shqiptare, rekordin e monologut e mban pa diskutim EdiMARRJA, duke lënë pas Ahmet Zogun, Enver Hoxhën, Ramiz Alinë, Fatos Nanon dhe Sali Berishën.

Sot, në mbledhjen me tone funerale të qeverisë dhe grupit parlamentar, ai vazhdoi traditën e krijuar që kur refuzoi t’ia dorëzonte drejtësisë zëvendësen e tij, Belinda Balluku.

Për rreth njëqind minuta ai foli pa pushim, ndërsa ministrat dhe deputetët e tij rrinin në heshtje, me fytyra të ngrira, sikur prisnin t’u binte sëpata mbi qafë në një plenum të Komitetit Qendror të partisë-mëmë, prej së cilës Rilindja trashëgoi jo pak zakone.

Për njëqind minuta nuk u tha asnjë fjalë se si do të luftohet varfëria, si do të ndalet shpopullimi i vendit, si do të shkëputen lidhjet e pushtetit me krimin e organizuar apo si do të garantohet që i varfri dhe i pushtetshmi të jenë njësoj përpara ligjit.

Në fund të monologut, qytetarët mësuan vetëm se Kryeministri kishte vendosur të prodhonte një dokument të ri me një emër intrigues.

Katërmbëdhjetë vjet më parë shpiku “Rilindjen”; sot sjell “Besën”.

Por Besa është një institucion i shenjtë i traditës shqiptare.

Ajo nuk ka asnjë lidhje me korrupsionin, me hajninë, me dorëzimin një nga një të bashkëpunëtorëve, të cilët, sipas vetë Kryeministrit, “hanë kumbulla, dardha e pjeshkë” pas shpinës së tij.

Monologut të EdiMARRES duket se po i vjen fundi.

Nuk e dëgjojnë më me interes as deputetët e tij, të cilët jetojnë me frikën dhe ankthin e radhës se do bëhen “koka turku” , as opozita, e aq më pak qytetarët, të cilët prej 55 ditësh kërkojnë një gjë të vetme dhe të panegocueshme: dorëheqjen e tij.

Sepse monologu mund të zgjasë pafund, por ai nuk e zëvendëson kurrë dialogun me qytetarët dhe as nuk zgjidh asnjë problem të vendit.

EdiMarrja që të mos ketë fatin e Muammar Gaddafit, është akoma në kohë, të pranoj zgjidhjen që i kanë afruar qytetarët nga sheshi i revoltave:

Rama jepeee DORËHEQJEN.